OVER MIJ 

 

Het Urantia Boek noemt een filosoof ook wel een 'coordinator van ideeen'. Iets waar ondergetekende zich in herkent. In de 80er jaren was ik betrokken bij een leraar in India, die sprak over 'kosmisch bewustzijn' als een geleefde ervaring. 

Het Urantia Boek en wat geestelijke leraren melden sluit prachtig op elkaar aan. Dat menselijke leraren niet uitgebreid ingaan op de suggestie die centraal staat in Het Urantia Boek, dat onze aarde een naam heeft en deel uitmaakt van een geestelijke werkelijkheid, lijkt te maken te hebben met een enkel, maar belangrijk woord : mandaat.  

Ik verdiep me in de verfijnde manier waarop wetenschap en spiritualiteit naar elkaar toe schuiven. Wat frappeert is dat juist geleerden gebaat zijn bij aandacht. En is aandacht niet ten diepste verbonden met spiritualiteit ? Velen menen dat wetenschap en spiritualiteit aparte zaken zijn, maar de essentie van spiritualiteit is aandacht, toewijding.  


In een graancirkel bij Zevenbergen 

Geestelijke leraren houden zich vooral bezig, vanuit hun unieke visie, met hun gehoor de waarde van het 'hier en nu' bij te brengen. En dus lijkt het de taak van filosofen, journalisten, kunstenaars, schrijvers, wetenschappers, programmamakers, om in gesprek te gaan en na te denken over de onderlinge relatie van op deze website vermelde zaken.    

Einstein werd eens gevraagd wat het belangrijkste issue is waar de moderne mens mee wordt geconfronteerd. Hij zei : het belangrijkste waar de mens antwoord op wil hebben is de vraag: "Is het universum een vriendelijke plek ?" 

Wat voorbij komt in de media is dat we bang zouden moeten zijn voor vreemde beschavingen die ons van alles kunnen aandoen ( wijlen Stephen Hawking e.a. ). Tegelijkertijd gunnen geleerden vooralsnog de graancirkels vaak geen blik waardig.  In de media zien we vaak uitsluitend ellende.  De elegante wijze waarop Het Urantia Boek, graancirkels, onze groeiende cultuur en wetenschap elkaar aanvullen pleit ervoor dat er niets is om bang voor te zijn.